Wat kun je nu schrijven over een moeder die zelf schrijft? Alle verhalen die Truus heeft meegemaakt zijn van een bijzonder kaliber. Ik had en heb een moeder die anders is dan alle andere moeders. Ik mocht bijvoorbeeld je zeggen, nu wordt dat doodnormaal gevonden, maar mijn vriendinnetjes vonden dat maar wat raar. Bovendien werkte mijn moeder ze was "schilderes", dat werd heel bijzonder gevonden. Alternatief dus, zeker in ons dorp Venhuizen werd er vreemd tegen aan gekeken. Helaas duurde deze uitzonderingspositie niet lang, want de vriendinnen hadden al gauw door dat deze vreemde moeder net zo'n vervelende moeder kon zijn als die van zichzelf, want tijd was tijd!. Ze heeft altijd vaste principes gehad ook politiek liet ze van zich spreken. Truus was communiste. Zij zat in de Raad voor de Gemeente Velsen. Pas geleden werd ons duidelijk dat zelfs de Binnenlandse Veiligheidsdienst dit reuze interresant vond (er bestond zelfs een dossier van!). Doordat zij politiek actief was en geïntresseerd, kwamen er al gauw zodra we daar oud genoeg voor waren discussies opgang.

Wij leerden al gauw dat alles valt of staat met respect voor elkaar. Vader Piet las de Telegraaf, tot grote ergernis van Truus. Truus las de Waarheid en voor ons allemaal was er ook nog Het Noord-Hollands Dagblad. De Waarheid was de krant van de communisten. Ik kan mij nog herinneren dat Truus en ik colporteerden in Enkhuizen, we werden nog net niet met rotte tomaten nagegooid, maar het scheelde niet veel! Politiek bewustzijn kregen we dus mee van Truus.

Vader Piet was van origine Christelijk gereformeerd volgens art. 31. De zwarte kousenkerk zullen we maar zeggen. Als jongen van 16 geloofde hij al niet meer. Maar het was wel reuze handig om zo'n vader te hebben want hij kon alle personen uit de bijbel en die hadden wij wel eens nodig in een kruiswoordpuzzel. Bovendien kende hij ongelofelijk veel psalmen. Helaas was de goede man geen goed zanger. De muzikaliteit die wij als kinderen allemaal hebben, komt beslist bij Truus vandaan. Zowel Truus als Piet hadden een groot gevoel voor humor en Truus kan me soms nog onbedaarlijk laten lachen. Samen met haar in Driehuis rijden en ik maar vragen waar is nu eigenlijk dat crematorium? En Truus maar zeggen "ik ga liever naar Tante Lied als je het niet erg vind". We moesten stoppen omdat we zo erg moesten lachen. Soms verging het lachen je, als Truus weer eens door haar groot maatschappelijk gevoel een zielige familie had opgedoken. Die dan "zielige" kinderen hadden waar ik dan wel even mee zou spelen, "dat doe jij toch wel lieverd"?. Tja dan moest ik mijn vriendinnen opbellen om zwemmen af te zeggen. Kortom ook maatschappelijk bewustzijn werd er met de paplepel ingegoten.

Kun je nu zeggen dat we geleden hebben onder al die goede eigenschappen van Truus? Ja! Gelukkig kregen we mee wat goed en fout was, wat je als mens kunt doen voor anderen. Dat Truus zich nog steeds inzet voor anderen is te zien aan haar project Soweta in Zuid-Afrika, waar zij een kinderhuis voor gehandicapten oprichtte. Haar idealen is zij altijd trouw. Nog steeds spreekt zij op scholen over de gevaren van rascisme en fascisme. Ze vertelt wat zo'n oorlog nou met mensen doet. En hoe zij samen met haar zus Freddy het verzet inging. Als (nu mag ik het eindelijk zeggen) 80-jarige toont zij aan nog steeds strijdbaar te zijn. Er staat een groot monument in Zuid-Afrika in Johannesburg "the Banner of Hope". Mijn moeder heeft dat gemaakt, wat was ik trots toen ik dat enorme monument zag.

Ik wil afsluiten door te zeggen dat je kinderen het stokje om op scholen te praten overnemen. Niet leven in het verleden, maar het verleden laten leven zodat we het nooit vergeten. Het heden is a kuna matata. Amandla !

Katinka en Adrie